Καμιά φορά ανοίγει η πορτα σιγα σιγα
και μπαινεις, Φορας ασπρο κατασπρο
κουστουμι και λινα παπουτσια.Σκυβεις
και βαζεις στοργικα στη χουφτα μου
72 φραγκα και φευγεις.Εχω μεινει
στη θεση που μ'αφησες για να με ξαναβρεις.
Ομως πρεπει να'χει περασει πολυς καιρος
γιατι τα νυχια μου μακρυνανε και οι
φιλοι με φοβουνται.Καθε μερα μαγειρευω
πατατες εχω χασει την φαντασια μου
κι οταν ακουω "Κατερινα" τρομαζω.
Νομιζω πως πρεπει να καταδωσω καποιον.

Εχω φυλαξει κατι αποκομματα με καποιον
που λεγανε πως εισαι συ.Ξερω πως λενε
ψεματα οι εφημεριδες,γιατι γραψανε πως
σου ριξανε στα ποδια.
Ξερω πως ποτε δε σημαδευουνε στα ποδια.
Στο μυαλο ειναι ο Στοχος,
το νού σου έ?

(ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ1978[link]